Oorlogsgeweld




> startpagina

> index documenten

tussen taal en beeld




My Neck Is Thinner Than a Hair

A History of the Car Bombs in the 1975-1991 Lebanese Wars

Document Libanon

The Atlas Group

Nadat ze meer dan tien jaar gevangen gezeten hadden vormden kunstenaars de Atlas group.

Het is een imaginaire stichting met als doel de jongste geschiedenis van Libanon te documenteren
.


Walid Ra'ad

De kunstenaar Walid Ra'ad probeert de relatie tot het oorlogsgeweld, dat Libanon van 1975 tot 1990 verscheurde, steeds opnieuw vorm te geven.

Maha Traboulsi
Een performanceartieste, heeft in 1976 The Atlas Group opricht.
Ze stelt dat het Libanon van vandaag de symptomen van het pijnlijk verleden wil uitwissen, zonder de relatie met het oorspronkelijke trauma onder ogen te willen zien.
Het project krijgt als titel
The Dead Weight of a Quarrel Hangs
Het zijn video-opnames, foto-installaties en kritische essays


Souleil Bachar

Souheil Bachar was de enige Arabische gijzelaar die samen met vijf Amerikaanse mannen in 1985 vijf maanden vastgezet werd tijdens de Iran Contra Affaire
Hij maakte 53 korte video-opnames over zijn gevangenschap.




Hostage, The Bachar Tapes
[2001]


Bachar richt zich op de culturele, tekstuele en seksuele aspecten van zijn detentie met de Amerikanen.


Fadl Fakhouri

E
en autoriteit op het onderwerp van de geschiedenis van het Midden-Oosten.
De weduwe van de historicus bezorgde notitieschriften van haar man, die zonder veel moeite als Hysterische documenten gelezen kunnen worden.

I Might Die Before I Get A Rifle. [1998-2008]

Werken van Farrid Sarroukh, Janah Hilwé, Maha Traboulsi, Hannah Mrad en Mhammad Sabra, een projekt van Walid Raad.


omhoog




Voertuigen die in een vuurzee waren
Met een pijnlijke nauwkeurigheid worden alle auto's die voor bomaanslagen gebruikt werden gedocumenteerd:
Niet alleen het merk, bouwjaar en de kleur van het voertuig, maar ook, tot op de gram nauwkeurig, de hoeveelheid springstof die gebruikt werd, de diepte van het geslagen gat in de weg en het aantal personen dat bij een aanslag om het leven kwam.
Het is het kaartsysteem van de waanzin.


I Think It Would Be Better If I Could Weep
De kustpromenade van Beiroet is een ontmoetingsplaats voor spionnen en samenzweerders.
Daarom observeerde de geheime dienst deze plek vanaf 1993 vanuit de busjes waar frisdranken werden verkocht.

Iedere namiddag draaide de operator van camera 17 zijn toestel in de richting van de zonsondergang en liet zo zijn achttien meter brede zone van het strand onbewaakt.

In 1996 werd hij ontslagen, maar hij mocht het beeldmateriaal, dat hij in weerwil van zijn functie draaide, houden.
Het materiaal werd aan de Atlas Group bezorgd en vormt ongemonteerd het basismateriaal voor het project met de titel:
I think it would be better if I could weep.


Gibran Tueni
December 12, 2005

"When I said good-bye to him this morning, I didn't mean it this way," said a weeping Siham Tueni, 10 minutes after learning of the death of her husband.

Inspecting the scene shortly after the explosion that killed Beirut MP Gibran Tueni, Siham could barely utter anything else. "There must be some mistake, you must be confusing his body with someone else's," she pleaded, trembling, to a Red Cross rescuer.


 




Zijn laatste dans

Als een jonge martelaar sterft hij.
Ze kleden hem in wit linnen en hossen met hem rond.


Vier katoenen onderbroeken voor Tony



Voor de vader van Tony Chakar stierf, schreef hij in zijn agenda dat hij nog vier katoenen onderbroeken moest kopen voor zijn zoon.
Het kon hem niet redden van zijn lot.


Foto:Mikael Lundgren

Beeld van een martelaar

Tony bracht een zwart-wit foto van zijn vader naar de officiële hofschilders van Hezbollah die alle martelaren plegen af te beelden.
Hij deed dat in plaats van met hen in discussie te gaan over de zinloosheid van zijn martelaarschap.

Tony Chakar [1968] is archtect en filosoof.


Na de burgeroorlog
Libanon is al jaren een kruitvat van sektarische groeperingen, gewapende milities en een zwakke regering die niet in staat is strijdende partijen uit elkaar te houden.
De oorlog in Syrië heeft daarbij dus dezelfde scheidslijn als de spanningen in Libanon.

Er Is in de huidige geweldsspiraal sprake van 'oud zeer'
Libanon ging van 1975 tot 1990 gebukt onder een burgeroorlog. Er zijn altijd spanningen blijven bestaan. Dat komt onder meer door de samenstelling van de bevolking. Ruim een derde van de bevolking is sjiiet. Daarnaast is ook circa 30 procent soenniet en een even zo grote groep christen."





Scratching on Things I could Disavow / Krassen op dingen die ik zou kunnen afwijzen

Walid Ra ad


 




Men droomde van Beiroet

als het financiële centrum van het Midden-Oosten. Vijfhonderd huizen, met kogelgaten doorspekt, maar verder nog goed bewoonbaar werden voor kantoorbouw gesloopt. Het puin is in zee gedumpt en daar bovenop is een yuppenwijk op gebouwd.





Tussen het puin

zijn archeologische voorwerpen gevonden die door de verschillende gemeenschappen van Libanon gebruikt werden om een eigen geschiedenis vast te leggen.




Walid Ra'ad vraagt zich af
wanneer, waarom en hoe ervaringen worden vastgelegd, toevallig, hoe ze worden vervormd, opgeslagen, in geschiedenisboeken, in het geheugen of, als traumatische herinnering, in het onderbewuste.




Wat je ook doet

met de ervaringen van de burgeroorlog;
ze dumpen in zee, ze stileren in boeken en videofilms, op een dag komen ze eruit, in hun allerruwste vorm, omdat er altijd vragen onbeantwoord blijven.


Over je werkelijke
angst

wordt niet geschreven.
Die sla je op daar heb je jaren later
nog last van

 



loopgravenoorlog


14 3 2018