tussen taal en beeld





Ierland op de fiets
1995




Lissabon
1999



Hellas / Lesbos
2000



Waddeneiland hoppen
2000



Barcelona
2002




Stonehenge on pushbike
1984




 

een reis begint ergens



Op een topografische kaart:
De wegen en paden met een beeld van het landschap in mijn geheugen.


Op de fiets:

Het ruisen van de ketting en met het zoeven van de banden. Met het klamme zweet op de huid zo vliegt het wegdek onderuit. Met volle bepakking
.

Op een voettocht:
De markering van de paden is afhankelijk van de inzichten van de markeerders.

Op de boot naar Engeland:
Daar noemen ze een gewone fiets een 'Pushbike', ik begin dat te begrijpen als ik in Schotland tussen de schapen over de heuvels klim.

Op een veerboot of vissersboot:
Eilandhoppen van Texel tot Schiermonnikoog van eiland naar eiland in een ander vaartuig.

Op de piste In de Sahara:
Bijna onbegrijpelijk, maar onder het zand van de TademaÔt vlakte is toch water te vinden.

Op weg met opgestoken duim:
Naar IsraŽl liften, helemaal over land, moet mogelijk zijn. Mijn visum staat op een separaat document.

Omhoog in een lift:
In een knus kamertje met glanzend gelakte houten betimmering omhoog naar Santa Justa in Lissabon.

Op weg naar een eiland in Hellas:
Het is donker als ik op Mytilini airport land. In een stinkende oliewalm van het vliegtuig en de busshuttle. In een taxi stappen, nadat iemand de sleutel van de uitgang van het vliegveld gevonden heeft
.

Mijn tent is mijn rustplaats:
De kampeerplek is zoals die moet zijn, een weilandje tussen opgestapelde stenen muren. De zee vlak bij, de wind om je oren.



 








De paden zijn gezien op de kaart


De route is uitgezet en alles kan beginnen.
De werkelijkheid is anders, komt niet overeen met de nauwkeurigheid van de topografie.
Paden leven, verplaatsen zich als er een bron de grond doorbreekt.
Iedere wandelaar kiest een eigen route om de waterplek heen.
Na verloop van tijd is het pad verlegd.

Mijn pad door het droeve landschap
De weg loopt omhoog.
Ik moet op de trappers van mijn fiets gaan staan om boven te komen.

Op de top van de heuvel staat een beeld van een wijzende vrouw.
Ik volg met mijn blik de wijzende hand en ontdek, half verscholen achter bosjes, een begraafplaats.
In de graven liggen de slachtoffers van WOII.
Het is doodstil, alleen een zuchtje wind beweegt de bladeren.
Ik pak mijn fiets en suis de berg af.


West Vlaanderen
Daar waar regen de militaire dodenakkers nog droever maakt dan ze al zijn.



 

te voet

Langs de rood-witte merktekens van de Sentiers de Grande Randonnée

De markering van de paden is afhankelijk van de inzichten van de markeerders.
Hoewel de hoogtelijnen een beeld van een berg te zien geven is het pad, met alle losse stenen of ondoordringbare varens, anders dan een rode lijn op een kaart.
De paden kunnen goed begaanbaar zijn, prettig om onze voeten op neer te zetten.
Maar vaker vijandig, smal met afgebrokkelde randen of morsig met vette waterachtige kleipollen.


Wegen op de kaart lijken onbegaanbaar

Ze blijken in werkelijkheid met gemak te kunnen begaan.
Routes die topografisch een makkie lijken zijn overwoekerd door een vegetatie die ons danig dwars kan zitten.

De weg omhoog
Hij voert in principe naar het onbekende.
Een nog nooit gezien uitzicht, de nog niet betreden top.
De weg omlaag heeft bekendheid, alles is al vanaf de top gezien.
De loop der paden zijn geen geheim meer.

 

mijn tent is eeen rustplaats

Mijn tent is een rustplaats
Beschutting tegen muggen
Een rustplaats na een lange voettocht
De insecten zijn de medereizigers
Moerassen en rivieren markeren mijn pad
Laarzen met de opening naar de zon
Sokken drogen aan een tak
Aangebrande soep is het enige voedsel




Dan blijven er nog plekken over
Die kunnen niet te voet bereikt worden zoals bijvoorbeeld de Galapagos eilanden waar de reuzeschilpadden uitmaken wie wel of niet welkom is.

Henk van Faassen


naar boven

1 5 2018
 



In het land der grote steden voeren de wegen daar omheen


 

In het land aan de kust
staan de stinkende raffinaderijen daar
 

In het land met zonnige stranden zijn de mensen blind
 

In een land met hoge bergen klimmen de mensen er boven op