tussen taal en beeld

Iedere reis begint ergens

Een tent in een 2CV gepakt
Samen met flinke jerrycans voor water
op weg naar Tamanrasset .

Mijn reis begint met de gedachte:
ik pak mijn fiets en mijn tent
stap op de vleugelboot naar IJmuiden
pak daar de boot naar Newcastle
en dan zie ik wel verder

op een topografische kaart volg ik
de wegen en paden
met een beeld van het landschap in mijn geheugen.

Wheedlement
De weg loopt omhoog. Ik sta op de trappers van mijn fiets om boven te komen. Boven staat een beeld van een wijzende vrouw. Ik volg met mijn blik de wijzende hand en zie, half verscholen achter bosjes, een begraafplaats. In de graven slachtoffers van WOII, slachtoffers.
Het is doodstil, alleen een zuchtje wind.
Ik pak mijn fiets en suis de berg af.

Mijn pad door het droeve landschap
West Vlaanderen waar regen de militaire dodenakkers nog droever maakt dan ze al zijn

De paden zijn eerst gezien op de kaart
De route is uitgezet en alles kan beginnen.
De werkelijkheid is anders, komt niet overeen met de nauwkeurigheid van de kaart.
Paden leven, verplaatsen zich als er een bron de grond doorbreekt.
Iedere wandelaar neemt een eigen route
om de waterplek
en na verloop van tijd is het pad verlegd.

Wegen die op de kaart als onbegaanbaar aangeschreven staan
blijken in werkelijkheid met gemak te kunnen begaan. Routes die topografisch een makkie lijken blijken een vegetatie te hebben die ons danig dwars kan zitten.
De weg omhoog voert in principe naar het onbekende
Een nog nooit gezien uitzicht, de nog niet betreden top. De weg omlaag heeft bekendheid, alles is al vanaf de top gezien.
De loop der paden zijn geen geheim meer

Lopers hebben een weg af te leggen
Omhoog en onherroepelijk ook weer een route omlaag. Iedere richting heeft eigen genietingen en ontberingen.
Er is de alles bestralende zon die behalve ons pad ook onze hersenpan beschijnt.
Maar bij de top is er de wind die verkoeling brengt.

Dan is er de kwestie
van het gebruik van de spieren
Bergopwaarts gaat het langzaam, met pijnlijke kuiten.

Afwaarts gaat het sneller
en de pijn verplaatst zich naar de spieren
in de omgeving van de schenen.
Die worden bij stadse mensen behoorlijk geweld aangedaan.
De weg omlaag voert langs een dorpscafé waar koele drank wacht.
De afstand lijk maar niet kleiner te worden.
De blik blijft naar het pad gericht om de juiste plek voor de voeten te kunnen kiezen.

Dan blijven er nog plekken over die niet te voet bereikt kunnen worden

Ik zag Ormos Soudas van ver schitteren
De mensen aan het strand zijn zwart. Ik stap in het water, maar voel niets. Nog een stap, tot mijn knie, nog niets. Na vier stappen krijgen mijn benen het moeilijk. Ik laat mij achterover vallen. Zou het dan echt waar zijn? Mijn benen komen als luchtgevulde balonnen boven. Ik drijf. Ik ben een boot. Op mijn lippen proef ik zout.

East Fringle
Het is voor Engelse begrippen erg heet. Ik stop mijn etenspullen onder een steen bij het riviertje naast mijn tent. 's Morgens bleek het gezwollen. De kaas en de worst moet ik stroomafwaarts uit het water vissen.