tussen taal en beeld

Een tent in een 2CV gepakt
Samen met flinke jerrycans voor water. We zijn op weg naar Tamanrasset.

Soms ga ik te voet
Langs de rood-witte merktekens
van de Sentiers de Grande Randonnée
De markering van de paden is afhankelijk van de inzichten van de markeerders.
Hoewel de hoogtelijnen een beeld van een berg te zien geven is het pad, met alle losse stenen of ondoordringbare varens, anders dan een rode lijn op een kaart.
De paden kunnen goed begaanbaar zijn, prettig om onze voeten op neer te zetten.
Maar vaker vijandig, smal met afgebrokkelde randen of morsig met vette waterachtige kleipollen.

Wegen op de kaart onbegaanbaar
Ze blijken in werkelijkheid met gemak te kunnen begaan. Routes die topografisch een makkie lijken zijn overwoekerd door een vegetatie die ons danig dwars kan zitten.

De weg omhoog
Hij voert in principe naar het onbekende. Een nog nooit gezien uitzicht, de nog niet betreden top. De weg omlaag heeft bekendheid, alles is al vanaf de top gezien.
De loop der paden zijn geen geheim meer.

Lopers hebben een weg af te leggen
Omhoog en onherroepelijk ook weer een route omlaag. Iedere richting heeft eigen genietingen en ontberingen.
Er is de alles bestralende zon die behalve ons pad ook onze hersenpan beschijnt.
Maar aan de top is er de wind die verkoeling brengt.

Dan is er de kwestie
van het gebruik van de spieren
Bergopwaarts gaat het langzaam, met pijnlijke kuiten.

Afwaarts gaat het sneller
De pijn verplaatst zich naar de spieren.
De omgeving van de schenen worden bij stadse mensen behoorlijk geweld aangedaan.
De weg omlaag voert langs een dorpscafé waar koele drank wacht.
De afstand lijk maar niet kleiner te worden.
De blik blijft naar het pad gericht om de juiste plek voor de voeten te kunnen kiezen.

Dan blijven er nog plekken over Die kunnen niet te voet bereikt worden zoals bijvoorbeeld de Galapagos eilanden

Iedere reis begint ergens

Mijn reis begint met de gedachte:
ik pak mijn fiets en mijn tent
stap op de vleugelboot naar IJmuiden.
Neem daar de boot naar Newcastle en dan zie ik wel verder

Op een topografische kaart volg ik
de wegen en paden met een beeld van het landschap in mijn geheugen

Wheedlement
De weg loopt omhoog. Ik moet op de trappers van mijn fiets gaan staan om boven te komen. Op de top van de heuvel staat een beeld van een wijzende vrouw. Ik volg met mijn blik de wijzende hand en ontdek, half verscholen achter bosjes, een begraafplaats. In de graven liggen de slachtoffers van WOII.
Het is doodstil, alleen een zuchtje wind beweegt de bladeren.
Ik pak mijn fiets en suis de berg af.

Mijn pad door het droeve landschap
West Vlaanderen waar regen de militaire dodenakkers nog droever maakt dan ze al zijn

De paden zijn eerst gezien op de kaart
De route is uitgezet en alles kan beginnen.
De werkelijkheid is anders, komt niet overeen met de nauwkeurigheid van de kaart.
Paden leven, verplaatsen zich als er een bron de grond doorbreekt.
Iedere wandelaar kiest een eigen route om de waterplek heen.
Na verloop van tijd is het pad verlegd.

Ik zag Ormos Soudas van ver schitteren
De mensen aan het strand zijn zwart. Ik stap in het water, maar voel niets. Nog een stap, tot mijn knie, nog niets. Na vier stappen krijgen mijn benen het moeilijk. Ik laat mij achterover vallen. Zou het dan echt waar zijn? Mijn benen komen als luchtgevulde balonnen boven. Ik drijf. Ik ben een boot. Op mijn lippen proef ik zout.

East Fringle
Het is voor Engelse begrippen erg heet. Ik stop mijn etenspullen onder een steen bij het riviertje naast mijn tent. 's Morgens is het waterpeil gestegen. De kaas en de worst moet ik stroomafwaarts uit het water vissen.