Berichten
uit de
Samenleving


> startpagina

> index berichten uit de samenleving


tussen taal en beeld



e






Pimpinella Anisum


Jaren lang was ik een tevreden drinker van warme anijsmelk.
In mijn keukenkast had ik een voorraad langwerpige doosjes met daarin vierkante tabletten anijssuiker met een vertrouwde smaak in een vertrouwde verpakking.
Naar behoefte kon ik met één of twee tabletten een beker hete anijsmelk klaar maken.
Tot dat kort geleden mijn anijsdealer, AH, zijn winkel heringericht had en de langwerpige doosjes niet meer te vinden waren.
De meeste vakkenvullers die ik om hulp riep wisten helemaal niet wat anijsblokjes waren.
De winkelmanager wel en wees een verborgen plek aan waar anijsstaafjes in plaats van anijsblokjes uitgestald waren. Die staafjes zijn te vergelijken met de suikerstaafjes gevuld met suikerkristallen zoals je die aantreft in cafés waar ze de bekende rechthoekige suikerklontjes maar onpraktisch vinden omdat de koffiedrinkers soms één klontje in hun kopje doen en het andere klontje is dan niet meer verkoopbaar omdat zoiets van de warenwet onhygiënisch gevonden wordt en het blokje ook meestal al half gesmolten op het schoteltje naast een verkruimeld koekje of, nog erger, een uitgedrukte sigarettenpeuk ligt.


Verbaasd over die ingrijpende verandering
Mijn recht op vertrouwde producten was geschaad en ik vertrok naar huis met mijn boodschappen.
‘s Avonds probeerde ik de nieuwe verpakking, maar helaas deed zich het natuurkundige verschijnsel voor dat het anijspoeder in het papieren staafje door de opstijgende hitte van de warme melk in de verpakking bleef kleven en slechts een zeer klein gedeelte in mijn beker terecht kwam.
Met mijn al slaperige hoofd had ik geen zin om een manier te verzinnen om de klonterige massa uit het omhulsel van het staafje te peuteren.

Wat is toch de oorzaak en noodzaak van de verandering van het productieproces?
Ik stelde een adressenlijst van anijsblokjesdealers in Amsterdam op en deed hier en daar navraag, maar kon geen anijsdealer vinden die mij anijs in blokjes kon leveren.
Ik maakte daarom gebruik van de mogelijkheid om de producent van dit zoete voedingsmiddel, de Koninklijke De Ruyter bv, per e-mailbericht om opheldering te vragen.
Die waren dankbaar voor mijn bericht en maakten uit mijn reactie op dat ik teleurgesteld was in de verpakking van de Anijsstaafjes en dat ik graag de Anijsblokjes terug zou willen zien.
Ze schreven dat het voor hen een normale procedure is om hun marketingafdeling te informeren. Deze afdeling neemt alle reacties mee in een periodiek te houden evaluatie over de producten en hoe ze verpakt zijn. Ook mijn reactie zal hiervan onderdeel uitmaken.
Ik ontving tevens een historisch overzicht van de De Ruijter Anijsblokjes fabricage.



Ze zijn sinds 1928 onderdeel geweest van het assortiment. Sindsdien is de productiemethode nauwelijks veranderd. In de afgelopen jaren is de oude anijsblokjesmachine draaiende gehouden, maar helaas konden ze, vanwege slijtage en het ontbreken van de juiste onderdelen, de levensduur van deze machine niet meer verlengen.
Ze zijn op zoek gegaan naar een passend alternatief en hebben deze gevonden in de vorm van Anijsstaafjes; kunststof staafjes gevuld met anijspoeder.

De verpakking en toepassing van Anijsstaafjes zijn anders dan die van Anijsblokjes maar het resultaat is hetzelfde: een beker warme, vertrouwde anijsmelk van Koninklijke De Ruijter.
Dat de leden van het Koninklijke Huis ook anijsmelk drinken wist ik niet. Reportages van staatsbanketten gaven daarover ook geen uitsluitsel.

Koninklijk De Ruijter zegt dat het voordeel van anijspoeder is dat het wat beter en sneller mengt in de warme melk dan Anijsblokjes. De smaak van 1 Anijsstaafje komt overeen met de smaak van ongeveer 1,5 Anijsblokje.
Bovendien is het anijspoeder apart verpakt in staafjes waardoor de smaak beter gewaarborgd wordt en het makkelijker op te bergen is.
De afdeling consumentenservice hoopt dat ik begrip heb voor deze veranderingen, maar heeft mijn ervaring met de verpakking toch maar voor alle zekerheid doorgegeven aan de juiste afdeling.

Intussen bestudeerde ik de Richtlijnen van de Biologisch Dynamische Landbouw voor het bereiken van duurzame producten die een bijdrage leveren aan het verbeteren van sociale - en milieueffecten binnen onzer gehele levenscyclus.

Als ik in de supermarkt ben en vraag ik mij af hoe ‘duurzaam’ de producten in mijn winkelwagen zijn. Ik wil graag weten hoe die spullen het doen op het gebied van milieu, mensenrechten, dierenwelzijn en het liefste ook mijn gezondheid.
Ik besluit de Anijsstaafjes toch maar te laten liggen omdat ik het niet zeker weet.

In drogisterij 'Hermanusje van Alles' in de Westerstraat, die gespecialiseerd is in antieke schoonmaakmiddelen en cosmetica.
Daar vond ik Anijsmelktabletten van de firma M & P Smulders, sinds 1854.

Die schreef op de verpakking:
Men kookt melk, brokkelt een halve tablet in een kop, giet hierop de kokende melk en roert totdat het opgelost is. Dus nooit de tablet meekoken. En uitsluitend zo heet mogelijk in glas of aardewerk opdrinken.

Ik had het gevoel dat ik in een museum was.

Volkskruidenwinkel
Opgewekt stap ik een paar dagen later de winkel binnen.
In China en India wordt anijs al eeuwenlang toegepast vanwege zijn goede werking.
In de geneeskunde is anijs vooral geliefd om zijn werking bij buikkrampen en winderigheid. Doordat anijs anethol bevat brengt het kalmte in de maag.
Wie dus een opgeblazen gevoel heeft en last ondervindt van een slechte spijsvertering kan grijpen naar het anijszaad.
Het is ook een probaat middel tegen de hik.
Uitwendig is anijs ook zeer goed toe te passen. Dit komt door de antibacteriële werking van anijs. Hoofdluis en schurft maar ook wespenbeten zijn goed te behandelen met anijs. Je moet het dan wel onverdund op je lichaam smeren en het niet in een beker warme melk oplossen.

Ik schaf een zakje anijszaad aan en stamp het samen met wat suiker fijn in mijn stenen vijzel.
Het is wel een tijdrovend karweitje want de zaadjes laten zich niet gemakkelijk verpulveren.
Een paar lepeltjes in mijn beker melk en hup de magnetron in.
Daar binnen verloopt het proces van verhitting wat anders dan ik gewend ben en pruttelen de anijszaadjes over de rand van de beker. Behalve dat moet ik de inhoud met behulp van een zeefje overgieten in een andere beker om niet met een bovenlip beplakt met gemalen anijszaad naar bed te moeten gaan.


Anijsthee
Overigens vinden de Chinezen dat ik er thee van moet zetten omdat melk drinken niet altijd gezond is en suiker dat al helemaal niet is.
Het is daarom niet denkbeeldig dat ik blijvend overstap op Anijsthee, vooral omdat de smaak ervan mij doet denken aan een glas Ouzo op een schaduwrijk terras van een of ander Grieks eiland.

Henk van Faassen

4 augustus 2016


> index berichten