Berichten
uit de
Samenleving


> startpagina

> index berichten uit de samenleving


tussen taal en beeld










De goudvissen


Hoe verwarrend het kan zijn

Een poosje geleden kwam ik op straat een begeleidster van het kindercentrum tegen met een bolderkar waar zes kleuters in zaten. Ze schreeuwden allemaal door elkaar toen ze mij zagen.
Ik vroeg waar ze geweest waren. Ze riepen: "naar de vissenwinkel". Omdat het vrijdag was dacht ik dat ze vis voor de lunch kregen. Dat was echter niet zo.
Eén van de kinderen liet mij een plastic zakje zien waar twee goudvissen in rondzwommen.
Eén was duidelijk oranje, maar de andere was pikzwart. Ik wist niet dat er ook zwarte goudvissen bestonden.

De juf vroeg of ze de zwarte 'Opa Henk' mochten noemen.
Ik was bang dat ik nu met de vakanties voor de goudvissen zou moeten zorgen en dat die zwarte dan dood zou gaan.
Als ik later in de peutergroep kom kijken hoe de vissen het in hun nieuwe zwembad hebben roepen de kinderen dat ze die dikke oranje goudvis naar mij genoemd hebben. Ze hebben ook gezien dat hij meestal in een lange sliert aan het poepen is.

Zo was het dus een poosje geleden.

Vandaag kwam ik thuis en wilde nog een poosje op een bank op de binnenplaats zitten.
De bank voor mijn deur was bezet door een aantal kinderen, hun overbodige regenjasjes, speelgoed, schoenen, servetjes voor de snotneuzen, en twee juffen. Voor Opa Henk was geen plaats, maar waar geen plaats is moet plaats gemaakt worden. De kinderen werden een beetje dichter naar elkaar toe geschoven, of op schoot genomen.
Henk kon erbij zitten, maar kreeg ook één van de kinderen op schoot.
De gesprekken liepen alle kanten uit, maar in mijn buurt gingen die over wat er kon gebeuren in een bos waar de bomen zo dicht op elkaar stonden dat je niet altijd kon zien welk beest met lange gevaarlijke nagels er achter zat.

Er kwam een kind met een slak in een groot slakkenhuis aanlopen.
Kijk eens wat ik in de plantenpotten van Opa Henk gevonden heb?
De juf liet de kinderen de voelsprieten aanraken en vertelde dat de twee bovenste waren om te kijken wat er om hem heen gebeurde en de twee onderste om aan de aarde te ruiken. Zachtjes, opdat de kinderen het niet konden horen, leerde ze mij dat slakken hermafrodiet waren en hun geslachtsorganen op hun rug dragen.
Ik kreeg onmiddellijk voorstellingen van torenhoge stapels slakken die boven op elkaar geplakt de liefde zaten te bedrijven op LowLands voor slakken. Intussen zoog het dier zich stevig op mijn vinger vast.

Een andere begeleider van het kindercentrum kwam langs om eindelijk eens goede afspraken over die twee goudvissen te maken. De bak waarin ze zwommen werd volgens hem niet goed verzorgd en er was niemand die daar duidelijk de verantwoordelijkheid voor had. Er dreven veel te veel waterplanten in een bak die de naam 'aquarium' niet verdiende.
Dat was geen goed voorbeeld voor de kinderen hoe je met dieren omgaat nietwaar.

Het gesprek liep hoog op en Opa Henk werd ook om zijn mening gevraagd.
Per slot van rekening zwom een naamgenoot van hem ook in dat troebele water en het was de vraag wie hem te eten gaf. Mijn advies was dat ze de keuze hadden om een reiger te vangen en die zou wel korte metten met de verzorging maken door voor te doen hoe wreed het in de natuur toe gaat. Daar draait het om eten en gegeten worden.

Omdat het niet zo gemakkelijk is om een reiger in een kinderdagverblijf te houden werd gedacht om de vissen te koken of te bakken en zelf op te eten.
Uiteindelijk zijn ze in de Lijnbaansgracht losgelaten. Volgens deskundigen kunnen ze zich daar uitstekend handhaven.
De autochtone Amsterdamse vissen hebben al geprotesteerd, maar hun klachten zijn niet gehoord.

Henk van Faassen


> index berichten