Berichten
uit de
Samenleving


> startpagina

> index berichten uit de samenleving


 

tussen taal en beeld

Wat de kinderen op de foto's zagen


Als ik door de Hazenstraat naar huis loop, staat er voor een van de galerieën een krukje waarop een stapeltje kunstcatalogussen liggen. Je kunt ze gratis meenemen, staat er op een briefje.
Ik kies een dik boek, getiteld UNSEEN, vol met opmerkelijke foto's.
Als ik de binnenplaats van het voormalig Jongensweeshuis, waar ik woon binnenstap, komen de kinderen van het dagverblijf op mij afrennen.
"Wat is dat voor een boek, ga je ons voorlezen?"
Ik laat zien dat er geen verhaaltjes in het boek staan, alleen foto's.
We gaan met z'n allen op een bank zitten en de eerste vraag bij de eerste foto die ze bekijken is: "Waarom heeft die mevrouw haar bord met eten laten vallen?"
Op dat soort waaromvragen heb ik geen antwoord, ik weet het niet. Waaromvragen maken de kinderen afhankelijk van de mening van een volwassene, en dat is niet Democratisch Kijken.
De kinderen gaan nu de foto's goed bekijken en hebben hun eigen antwoorden en bevindingen.

Dat is maar goed ook.

Henk van Faassen



 
 




[1] Oh oh wie is dat? Wie heeft dat bord laten vallen?
[2] Waarom loopt die meneer als een banaan?
[3] Dat is geen make-up, echt niet, dat zijn stickers op d'r gezicht.




[4] Hij heeft wel een lepeltje maar likt toch zijn bordje leeg.
[5] Die is misschien wel met zijn neus in haar bord geduwd!
[6] Het is daar wel een rommeltje maar er staat wel een radio, maar dat is geen computer.




[7] Waarom gaan al die mensen met hun jurk aan zwemmen?
[8] Je moet dan héél voorzichtig op die stokjes lopen, dan gaat het, anders val je er af.
[9] Dat is een heel rustig paard, daar mag je bovenop gaan staan, maar dat durf ik niet.



[10] Die auto is kapot, daar zitten allemaal gaatjes in en de banden zijn ook lek.
[11] Dat is gek, ineens is een stukje van het bosje daar een schilderij geworden. Maar als het donker wordt zie je er niks meer van.
[12] Dat zijn tweelingzusjes. Ze zijn boos op elkaar omdat ze dezelfde jurk aan moeten van hun moeder.




[13] Dat schaapje heeft bloed. Het meisje gaat er een heleboel verband om doen.
[14] Die man wilde zijn bootje pakken, maar toen viel hij in het vieze water.
[15] Dat is een héél moeilijke kunst, ik denk dat de vaasjes van plastic zijn.




[16] Dat lijkt wel een slabbetje, toen ik baby was moest ik ook een slabbetje om, maar nu niet meer want ik mors bijna niks.
[17] Als je een iPhone hebt kun je met dopjes in je oor muziek luisteren. Mijn grote zus heeft er zo één, maar ik mag er bijna nooit van haar mee.
[18] Als er voetbal op de TV is gaan we met z'n allen thuis op de bank staan schreeuwen, mijn vader ook.


Grondkijken
Eén van de reacties, die ik na het versturen van dit Bericht uit de Sameleving kreeg, was die van een oud collega die nu in Zweden woont.
Ze schreef:
Het doet mij denken aan een meisje dat bij mij in groep 5 van De Keerkring zat.
Sandra kwam enkele dagen achter elkaar te laat op school.
Enkele kinderen raakten geďrriteerd omdat ik niet vroeg WAAROM ze te laat kwam. Ik vertelde dat ze het zelf moesten vragen.
Ze vroegen: " Sandra , waarom kom jij steeds te laat in de klas?" Haar antwoord was: "Omdat ik naar de grond kijk en dat duurt lang! Dan kan ik niet op tijd zijn."
Je kunt het bijna raden Henk. De volgende dag kwam ruim de helft van de klas te laat op school.
Ze keken naar de grond. We noemden dat “ grondkijken”.
De verhalen die daarna volgden waren fantastisch.

Goed naar de grond kijken is nu dus één van de opdrachten die leerkrachten in het basisonderwijs kunnen geven.



Grondkijken gefotografeerd door Alice Vermaat in Davos 2018



Grondkijken door Linn Pedersen 2012

UNSEEN Foam Amsterdam 2013
De Democratische Camera


"Ik verliet mijn auto en liep door de dode bladeren van de weg af.
Het was één van die momenten waarop er geen enkel fotografisch beeld voorhanden was.
Het leek of er niets was, maar er was natuurlijk wel iets.
Ik dwong mijzelf foto's te maken van de aardbodem die, dertig of veertig meter van de weg, sterk geërodeerd was.
Er stond wat onkruid.

Ik ging verder het bos in en een kleine heuvel op, en schoot mijn hele filmrol vol.
Later, zei iemand: 'Wat heb je hier eigenlijk vandaag gefotografeerd, Eggleston?'
'Nou, ik fotografeer tegenwoordig democratiserend', was mijn antwoord."

Het is ruim 35 jaar later sinds de Amerikaanse fotograaf William Eggleston voor het eerst zijn democratische blik ter sprake bracht.
De bekende, over het hoofd geziene en soms alledaagse aspecten van het alledaagse leven zijn getransformeerd in de foto's van Eggleston.
Hij had aandacht voor de wereld om hem heen, waar, op het eerste gezicht, niets te zien was.

Zijn oog was democratisch, maar doordringend.

Met die blik bekijken de jonge kinderen van vandaag de foto's die gemaakt zijn.
Ze gaan verder het bos in en een heuvel op en ontdekken, in het woud van hun verbeeldingskracht, dat er steeds iets is, als je maar goed kijkt.

Dit zijn de namen van de fotografen en de titels van hun foto's

[1] Miles Aldridge: I only want to love me, 2012
[2] Ralph Baiker: Banana myself, 2013
[3] Carolle Benitah: Ce qu'on ne peut pas voir, 2013
[4] Koakim Eskilsen: Dinner, 2010
[5] Edel Assanti: Lupus #4, 2013
[6] Martin Hyers & William Mebane: U.P.- 0641, 2010
[7] Carolyn Janssen: Small Baptism, 2011
[8] Tom Lovelace: In Preparation No.11, 2012
[9] Lana Mesic: Arab and his Horse, 2011
[10] Taiyo Onorato & Nico Krebs: Shot Car, 2005
[11] Tilman Peschel: Sommergemälde, 2013

[12] Anders Petersen: Stockholm, 2012
[13] Esra Rotthoff: Sacrifice 1, 2011
[14] Abri de Swardt: Bartholomeu Dias 1: The Sao Critovoa anchors, 2009
[15] Isabelle Wenzel: Position 3W, 2013
[16] Marie Ilse Bourlanges: Decay, 2013
[17] Reinier Gerritsen: Oracle Night, 2012
[18] Sipke Visser: Enilliano, serie; Oer, 2013

8 8 2018