tussen taal en beeld

 


De vlag dekt de lading
VOC schepen laten trots hun driekleur over de zeeën van de wereld gaan.


Gebedsvlaggen uit Java
[foto Bruce Chatwin]


Gebedsvlaggen uit Tsangpo Tibet
[foto Olivier Föllmi]


Tanka's uit Tibet


De hemdenvlaggen
Oerol, Terschelling

Vexillologie

 


Een Belgisch schip, afgemeerd aan het IJ toont onbeschaamd zijn gerafelde driekleur


De Zweedse zeemansvlag heeft zelf al twee punten.


Gebedsvlaggen uit Khumbu, Nepal
[foto Bruce Chatwin]


Tibetaanse vlag
In de Amsterdamse Spuistraat, uitgestoken voor de bevrijding van Tibet



Stanley, met de Amerikaanse vlag altijd paraat, begroet op 10 mei 1871 Livingstone met de onsterfelijke woorden:
Dr. Livingstone, I presume

Amerikaanse Mariniers planten op 23 februari 1945 de Stars and Stripes op de top van Mount Suribachi, Iwo Jima.
De soldaten werden Nationale helden. Wat er niet bij verteld is is dat er al snel een tweede, grotere vlag gehesen werd.



Armstrong en Aldrin steken de stars and stripes bij de maanlanding op 20 juli 1969 in de grond. De vlag heeft er maar kort gestaan. Hoe die daar zonder wind kon wapperen is een raadsel. Mogelijk is de scene in een TV-studio nagebouwd.



De astonauten hebben bij hun vertrek de vlag per ongeluk omver geschopt. Maar Amerikanen denken graag dat hun vlag nog altijd op de maan staat. Omdat het in USA zo gevoelig ligt, hebben ze besloten dat maar niet te vertellen.



Jules Verne was al eerder op de maan geland en liet daar zijn kanonskogel achter.




omhoog >>
vervolg >>