Ambachtelijke klei


> startpagina

> index beelden


tussen taal en beeld



.

De International Society of Clay
bestond voor de oprichting
uit kleine organisaties en splintergroeperingen over de verschillende continenten verspreid.
Een van de doelstellingen van de ISOC is het behouden en promoten van het ambachtelijke omgaan met klei.


International Society of Clay

De oprichting van de ISOC heeft plaats gevonden onder bijzondere omstandigheden.
Op 15 juli 1918 vertrok uit de haven van Liverpool de RMS Carpathia, van 13.000 ton, met bestemming Boston.
Aan boord bevond zich een illuster gezelschap van heren, die allen met maar een doel aan boord waren, de oprichting van de ISOC. In zekere zin was de plaats voor deze oprichtingsvergadering op open zee, een bizarre daar de ISOC zijn oorsprong op land heeft en weinig van doen had met de zeeën.
Daar zou echter spoedig verandering in komen.




De 38 leden van diverse afkomst en sociale klasse, waren het over vrijwel alles eens, behalve over de plek waar de oprichtingsvergadering zou plaatsvinden. Een ieder vond zijn eigen land; zijn eigen grond het belangrijkst, zodat een beslissing uitbleef. Zo besloot men uiteindelijk om de ceremonie buiten alle landsgrenzen te voltrekken en kwam men op het idee dit op volle zee te doen.

Zo stapten op 15 juli 1918 de 38 commissarissen in spé de loopplank op. Bij sommigen kon men nog de sporen van klei aan hun schoenen zien zitten.
De politieke situatie in deze tijd was gespannen. Duitsland had te kennen gegeven de vijand ook op zee te zullen bestrijden. Zodoende werd besloten in een konvooi met zes andere schepen te varen.

Dat het schip vertrok had te maken met de gedachte dat de Duitsers nooit een passagiersschip zouden aanvallen. Een misrekening, zo zou spoedig blijken.
Vroeg in de ochtend van 17 juli kwamen de 38 commissarissen, elk een grote zak meeslepend, de lounge op het 2e dek binnen en gingen aan een grote ronde tafel zitten.




De ceremonie
De voorzitter sprak de commissarissen lang, begeesterd en soms emotioneel toe. Toen hij uitgesproken was haalden de commissarissen allen tegelijk de zakken te voorschijn, trokken hun jassen uit, deden schorten om en begonnen in de zakken te graaien.

Ieder lid had klei meegenomen uit zijn eigen streek en hiermee werd een ingewikkeld patroon van lijnen op de grote ronde tafel gemaakt Het werd een symbool van verbondenheid en tevens een netwerk met al zijn vertakkingen, kruispunten en verbindingen.

Als spinnen kropen de commissarissen voorzichtig langs en over elkaar heen, 38 symbolen van de tastzin.

De basis van het netwerk was nu gelegd, de aardsoorten met elkaar verbonden, de machten geconsolideerd.
Het netwerk begon langzaam een eigen leven te leiden.
De commissarissen waren weer aan de tafel gaan zitten, keken naar hun werk en verbaasden zich over de complexe eenvoud ervan.

Toen nam de voorzitter weer het woord. In een korte toespraak zei hij nog iets over de belangrijkheid van het werk, niet wetende dat hij bij de daaropvolgende handeling, en geheel buiten zijn weten om, de ceremonie een plotselinge wending zou geven.

 


Een hamerslag en de klap van een torpedo

Het was de hamerslag van de voorzitter; de definitieve oprichting van de ISOC, die samenviel met het commando van een Duitse U-boot kapitein. 'Feuer!'

Een noodlottige torpedo baande zich een weg vlak onder het wateroppervlak richting Carpathia.

Het netwerk was in werking getreden en bepaalde nu de geschiedenis op zijn eigen en ondoorgrondelijke manier.
De eerste torpedo sloeg in aan bakboord, de tweede in de machinekamer met als gevolg vijf doden onder het personeel. De brand die daarop volgde greep om zich heen. De kapitein beval de sloepen te strijken en niet veel later zaten alle bemanningsleden en passagiers in de sloepen. Vanuit de sloepen zagen de commissarissen de vlammen uit de lounge op het 2e dek slaan met daarin nog steeds het netwerk, dat door de vlammen werd gebakken.

Het kristalrooster van kleimoleculen zette zich daardoor om van een alfa naar een bèta rooster en maakte de klei zo onoplosbaar in water:
Twee uur na de inslag was de Carpathia in de golven verdwenen, het netwerk met zich meenemend.

De HMS Snowdrop, die deel uitmaakte van het konvooi kon alle overlevenden oppikken en kwam 's avonds 18 juli in de haven van Liverpool aan.

Op 49.28 N. 19.46 W: 120 mijl ten westen van Fastnet Rock ligt op een diepte van 170 meter, nog steeds onaangeraakt, het netwerk in de lounge van de Carpathia.
Het werkt nog steeds, tot op de dag van vandaag


Liverpool 1953






De politieke situatie
was gespannen. Duitsland zal de vijand ook op zee bestrijden. Men besloot in konvooi met zes andere schepen te varen.




De hamerslag
van de voorzitter van de ISOC, viel samen met het commando van een Duitse U-boot kapitein. 'Feuer!'. Een noodlottige torpedo baande zich een weg vlak onder het wateroppervlak.




De kapitein
beval de sloepen te strijken en niet veel later zaten alle bemanningsleden en leden van het kleigenootschap in de reddingboten.




Vanuit de sloepen
zag men de vlammen uit de lounge op het dek slaan met daarin nog steeds het netwerk van klei, dat door de vlammen werd gebakken.




Twee uur later
was het schip in de golven verdwenen, tesamen met het kleinetwerk.