pianoverhalen


> startpagina
> meer pianoverhalen

tussen taal en beeld  




Meditatie

In een witte ruimte bevindt zich een door een wit doek bedekte piano.
De partituren op de piano worden met een mechanisch vogeltje in een aantal puntjes getekend.
De beweging van het vogeltje wordt dus op papier vastgelegd
De 'noten' kunnen op de piano gespeeld worden maar zijn ook direct visueel hoorbaar.

Milan Grygar

[1926 Zvolenu,Tschechoslowakije]

Installatie op Chambres d'amis Gent 1986



illustratie: Henriëtte van Egten

Groen knollenland

In een groen groen knollen knollen land
Daar waren twee haasjes heel parmant.
De een speelt de fluitefluitefluit
De ander slaat de trommel

Deze keer spelen ze piano, ook heel parmant.
In een groen groen knollen knollen land
Voorzichtig beroert de een de toetsen
De ander voelt het trillen van snaren

Waar zou de jager zijn
In het grote groene knollenland?
Hij schiet niet op de pianist
Die doet immers zijn best.



De tandarts speelt piano

Er is geen benaming voor een vrouwelijke tandarts anders zou ik die graag gebruiken.
Braaf bezoek ik regelmatig mijn tandarts ook als er niets aan de tand is.
Vrolijk duwt ze me de stoel in.
Kiepert die achterover.
Doet me een slabbetje voor.
Ze verblindt me met haar halogeenlamp en gaat aan de slag.
Ze praat opgewekt met me maar verwacht eigenlijk geen antwoord omdat ik met haar gereedschap in mijn mond onmogelijk kan praten.
Op de achtergrond klinkt geruststellende muziek.
Al prutsend tussen mijn tanden en kiezen neuriet ze mee. Een teken dat ze tevreden is.



Als ik gespoeld heb vertelt ze me dat ze graag piano speelt.
Het geeft haar rust na een drukke praktijkdag.
Als haar vingers over het ivoor van de toetsen gaan denkt ze vaak aan het bespelen van de gebitten van haar patiënten.
Ze vraagt zich soms af of ze de witte toetsen ook niet eens een keertje onder handen moet nemen want hier en daar zit er wel een beetje toetsenplak.



.
Haar dochter van vijf is een ernstige bedreiging voor het klavier.
Als die piano gaat spelen gebruikt ze niet alleen haar garnalenvingertjes, maar ook haar houten speelgoedblokken.
Het effect bevalt haar.

Bij een van die aanvallen is een stukje van een toets afgebroken.

Niet veel schade, maar genoeg om het steeds te voelen bij het bespelen van de piano die nog van haar grootmoeder geweest is.
Ik ken dat gevoel als ik met mijn tong langs mijn tanden ga.


Mijn tandarts vertelt dat met kleine ongelukjes, als kinderen van de pianokruk vallen bijvoorbeeld, stukjes van tanden kunnen afbreken.
Tegenwoordig kan ze een afgebroken stuk tand vaak weer op zijn plaats zetten.
Ze lijmt het afgebroken deel aan de rest van de tand. Dat ziet er vaak beter uit dan dat ze een stukje composiet tegen de afgebroken tand aanplakt.
Bovendien is het een snelle methode omdat het stukje precies past.
Snel ingrijpen is geboden om een gebroken tand te redden en infecties te voorkomen.
Je moet het stukje tand in een glaasje met je eigen spuug bewaren en daarmee naar de tandarts rennen.
Mooi restauratie werk.





Tweeënvijftig witte en zesendertig zwarte toetsen

Er is een ingewikkeld hefboomwerk nodig om de druk op de toetsen aan de hamertjes door te geven.
Die zijn met vilt bekleed en slaan de snaren van het instrument aan en doen ze trillen.




Hoe meer trillingen

des te hoger de toon en hoe verder de snaar uitspringt, des te harder klinkt de toon. De klankbodem van het meubel versterkt het trillen van de snaren. Als je de toets loslaat springt een vilten dempertje tegen de snaren aan, anders blijven die maar doortrillen.




Er zitten meestal twee pedalen onder de piano

De rechter om het dempen van de snaren op te heffen zodat meer snaren tegelijk kunnen trillen.
Mooi hoor. De linker pedaal verkort de mep van de hamertjes op de snaren en dan is er minder kabaal.




Het beste is natuurlijk

als pianostudenten nog een aparte pedaal hebben om een stuk vilt over de snaren te trekken zodat ze geen geluidsoverlast veroorzaken.