|
tussen
taal en beeld
Kunstenaars
en de verzamelingen van kinderen
BarBara
Hanlo, beeldend kunstenaar en Elisabeth Horneman, grafisch
ontwerper maakten samen met de kinderen en leerkrachten van Basisschool
De Kinkerhoek in Amsterdam een serie verzamelingen.
De kinderen leveren de teksten en het beeldend materiaal in de
vorm van tekeningen en foto's.
Zondagochtend
als ik wakker word...
De kinderen van groep 3 schrijven over hun zondagochtend rituelen.
De kunstenaars zijn onder de indruk van het handschrift en de
fonetische spelling en verheffen het min of meer als 'kunst' die
het waard is om verzameld te worden.
Of de kinderen op die manier hun teksten zien laat ik hier even
in het midden. In ieder geval nodigen de kunstenaars de lezer
uit de teksten hardop te lezen om op die manier zo dicht als mogelijk
bij de verhalen te komen.
Als beeld wordt bij iedere tekst een stukje van de lievelingspyjama
van de schrijver gevoegd
Mijn
mooiste, mijn lelijkste plekje
Kinderen van groep 5/6 krijgen om de beurt een kleinbeeldcamera
mee naar huis en fotograferen daar hun mooiste en hun lelijkste
plekje. Ze schrijven er hun teksten bij. De kunstenaars selecteren
de foto's en drukken stukjes van de tekst erbij af. De kinderen
beginnen de teksten met: "Dit is mijn mooiste plekje omdat.....".
Omdat-zinnen geven kinderen het gevoel dat ze een verantwoording
moeten geven voor hun keuze. De teksten kunnen daarmee tot overbodige
onderschriften vervallen. Dergelijke aanhefjes kunnen er door
de kinderen gemakkelijk afgeknipt worden en dan blijven korte
authentieke waarnemingen over die een zinvolle aanvulling op de
foto geven.
mijn
lelijkste plekje
... het keukenkastje omdat daar altijd wijn staat en olie
en azijn enz. dus allemaal vieze dingen. Het is daar vaak ook
heel stoffig.
mijn
mooiste plekje
... is het hok van onze rat. Ik heb deze plek gekozen omdat
ik veel van mijn rat houd en hij gaat wel eens mee naar buiten.
ik
heb een fiets
De kleuters hebben fietsen naar model geschilderd
en dat levert reeksen prachtige werkstukken op.
"De
wielen zijn een soort zonnen, ja absoluut, Als je goed kijkt zijn
het twee ogen en de rest is heel eenvoudig opgelost met eigenlijk
een paar lijnen tussen de wielen.
Alles is aanwezig behalve de kettingkast"
De
bijgevoegde teksten zijn door de leerkracht geschreven op basis
van dialogen met de samenstellers.
Dat levert storende, soms overbodige, beschouwingen van volwassenen
op.
Wat nu 'zonnen, ja absoluut', wielen zijn wielen.
Maar ik word als lezer op mijn vingers getikt. Ik moet beter kijken,
het zijn 'zonnen'.
Ik heb nog nooit meegemaakt dat kinderen een beeldend probleem
'oplossen'.
Ze zijn gewoon aan het tekenen.
Of ze de kettingkast wel of niet tekenen zie ik zelf ook wel,
het stoort me nooit als ik de vele fietstekeningen van kinderen
bekijk. Integendeel.
Ik ben nieuwsgierig naar wat de kinderen te melden hebben als
ze op of rond een fiets bezig zijn.
Wat kinderen daarbij vertellen komt dan in het verlengde van de
tekening te liggen en blijft van henzelf.
Henk
van Faassen
|
