Verzamelingen


> startpagina

> index beelden


tussen taal en beeld




Dit is een stukje van mijn lievelingspyama





mijn mooiste plekje
... is het hok van onze rat. Ik heb deze plek gekozen omdat ik veel van mijn rat houd en hij gaat wel eens mee naar buiten.




mijn lelijkste plekje
...
het keukenkastje omdat daar altijd wijn staat en olie en azijn enz. dus allemaal vieze dingen. Het is daar ook heel stoffig.


thuis een plekje op de foto
De kinderen van groep 5/6 krijgen om de beurt een kleinbeeldcamera mee naar huis en fotograferen daar hun mooiste en hun lelijkste plekje.
Ze schrijven er hun teksten bij.

'omdat' zinnen
De kunstenaars selecteren de foto's en drukken stukjes van de tekst erbij af.
De kinderen beginnen de teksten met: "Dit is mijn mooiste plekje omdat.....".
Omdat-zinnen geven kinderen het gevoel dat ze een verantwoording moeten afleggen voor hun keuze. De teksten kunnen daarmee tot overbodige onderschriften vervallen.
Dergelijke aanhefjes kunnen er door de kinderen gemakkelijk afgeknipt worden en dan blijven korte authentieke waarnemingen over die een zinvolle aanvulling op de foto geven.


Kunstenaars en de verzamelingen van kinderen

BarBara Hanlo, beeldend kunstenaar en Elisabeth Horneman, grafisch ontwerper maakten samen met de kinderen en leerkrachten van Basisschool De Kinkerhoek in Amsterdam een serie verzamelingen.
De kinderen leveren de teksten en het beeldend materiaal in de vorm van tekeningen en foto's.

Zondagochtend als ik wakker word...
De kinderen van groep 3 schrijven over hun zondagochtend rituelen.

Is kinderhandschrift 'Kunst'?

De kunstenaars zijn onder de indruk van het handschrift en de fonetische spelling en verheffen het als 'kunst' die het waard is om verzameld te worden.

Of de kinderen hun teksten als literaire kunst moeten zien laat ik hier even in het midden.
De kunstenaars nodigen de lezertjes uit de teksten hardop te lezen om op die manier zo dicht als mogelijk bij de verhalen te komen.
Als beeld wordt bij iedere tekst een stukje van de lievelingspyjama van de schrijver gevoegd
.

ik heb een fiets
De kleuters hebben fietsen naar model geschilderd en dat levert reeksen prachtige werkstukken op.
De kinderen roepen uit:
"De wielen lijken wel zonnen. Het zijn een soort zonnen. Als je goed kijkt zijn het net twee twee ogen"

De begeleiders zijn met hun eigen fantasie bezig terwijl de kinderen proberen de techniek van een fiets heel eenvoudig met een paar lijnen tussen de wielen. De onderdelen die van belang zijn, zoals lamp, stuur en zadel zijn opgemerkt. Alles is aanwezig behalve de kettingkast.

De bijgevoegde teksten zijn door de leerkracht geschreven op basis van dialogen met de samenstellers.
Dat levert storende, soms overbodige, beschouwingen van volwassenen op.
Wat nu zonnen? wielen zijn wielen.
De begeleider moet beter kijken, het zijn zonnen.
Ik heb nog nooit meegemaakt dat kinderen een beeldend probleem 'oplossen'. Ze zijn gewoon aan het tekenen.
Of ze de kettingkast wel of niet tekenen zie ik zelf ook wel, het stoort me nooit als ik de vele fietstekeningen van kinderen bekijk. Integendeel.
Ik ben nieuwsgierig naar wat de kinderen te melden hebben als ze op of rond een fiets bezig zijn.
Wat kinderen daarbij vertellen komt dan in het verlengde van de tekening te liggen en blijft van henzelf.

We moeten oppassen dat de kinderen hun spontane teksten en tekeningen als kunst gaan zien en daarmee het werk van beroemde kunstenaars gaan kopiëren.



Een bekende tekenopdracht die begeleiders wel eens geven is dat de kinderen met een zwarte stift willekeurige lijnen op papier zetten en daarna de tussenliggende vlakken inkleuren.
De kinderen zelf noemen het 'Picassooien' en er verschijnen van de hele groep min of meer identieke frutsels.
Dat kan niet de bedoeling van beeldende vorming zijn.

Henk van Faassen