de Jordaan


> Jordaan index

> recht en orde
> het nieuwe werck
> onderwijs

> cultuur


tussen taal en beeld

Poëzie onder de Platanen

Muziek, dans en poëzie in het jongensweeshuis




Geneviève Eijck
Presentatrice Poëzie onder de Platanen



Gedichten
voorgedragen op de
historische binnenplaats van het
voormalig Jongensweeshuis
aan de
Lauriergracht te Amsterdam

Behalve dichters
waren er dansers
die zich lieten inspireren
door de plek
Twee koren zongen hun liederen
in alle talen
en uit een raam
klonken sefardische slaapliedjes

Op de één na langste dag van het jaar
20 juni 2001




Henk van Faassen
Organiseert Poëzie onder de Platanen


Ach was ik maar een echte dichter
Nu ligt het schrift open voor mij
Ik klap het onbeschreven weer dicht




Boven de trap naar het hoofdgebouw van het weeshuis de woorden:
HaeC.Stat.Caritate DoM.Vs
Anno 1769.
Dit is een huis voor liefdadigheid.
Achter een blinde muur aan de Lauriergracht, waar eerder het pakhuis Venetiae en de verffabrieken De Blauwselmolen en de Indigo's ton, gevestigd waren, is het Jongensweeshuis gebouwd.
Buiten de muren zijn er tegenstellingen tussen de Patriotten en de Oranjegezinden.
De jongens komen in contact met de 'veile' buitenwereld.
Om aan drank en sigaretten te komen verkopen de jongens hun boterhammen. Als de jongens dronken terug keren verdwijnen ze voor drie dagen in het cachot.

Het zijn onrustige jaren.


.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Binnenplaats

tien platanen
netjes, twee maal vijf op een rij
daar tussen
bewegen de kinderen
snel op hun rode fietsjes

tien platanen
een pomp in het midden
in de zandbak
scheppen de kinderen
hun grillige kunstvormen

tien platanen
banken onder de bomen
als ik daar zit
vertellen de kinderen
over wat ze meemaken

tien platanen
als de zomer voorbij is
laten ze hun bladeren vallen
de kinderen schuifelen
ritselend over een bruin tapijt

tien platanen
zijn de statige wachters
ze zien het geluk en het verdriet
van de kinderen
de kinderen van de platanen

Henk van Faassen







F.Starik
Stadsdichter, opent

de gedichtenmiddag
Poëzie onder de Platanen.

Het is de vierde stadsdichter
van Amsterdam na Adriaan Jaeggi, Robert Anker en
Mustafa Stitou.

Hij maakt deel uit van
Amsterdamse Poule des Doods
dat is een groep dichters die bij eenzame uitvaarten
gedichten schrijft en voordraagt.

Starik (pseudoniem van Frank von der Mölen) is op 16 maart 2018 overleden. Hij werd 59 jaar.


Lied, gezongen in de nacht


De klokken in de Westertoren laten ieder half uur horen
hoe tijd verstrijkt:
de wijzers gaan vooruit, en telkens rond.
De cirkel, wreedste aller vormen.
De klokken slaan memento mori voor wie leeft, wie achterlaat en aanstonds
eeuwig eender verder gaat.
Helpt ons geluid tegen de dood?
De tijd is triest noch trots, herneemt zijn loop.
Dus wat is de klacht?
Het hele concept van de tijd is gebaseerd
op onze sterfelijkheid.
Er is geen hoop.
Geen mens die blijft.
Sla zacht.

F. Starik

.


Annemarie Weggelaar

Dichteres uit de buurt

.
Binnentuin

Muren breek open,
gordijnen schuif van de
ramen vandaan,
wolken drijf voort,
laat de sterren schijnen,
diep in de nacht
boven de huizen,
bloeiende struiken
een enkele bank,
en dáár waar straks
de zon opgaat,
klinkt een rauwe stem
onverstaanbare woorden
trillingen van geluid
opgenomen in de nacht.

A. Weggelaar



.
Bij station Sloterdijk

zat een zwart haasje
in het hoge gras
Met zijn kleine voorpoten
hield hij een bloemstengel vast,
alsof ze een goed gesprek voerden.
De wind woei
de bloem wuifde
en de mensen vertrokken
van station Sloterdijk.

A. Weggelaar

.
En de zon scheen

tussen de regels door
zomaar
ineens
schijnt de zon
voor mij
in woorden
door wolken heen
op de tegels van een stoep
tussen de pootjes van de poes
in mijn spinnenwebbenhart
licht op.
U, die mijn leven
niet moe wordt


A. Weggelaar




Vera vd Burg
Student

Ze heeft gedichten als kind geschreven in de schrijversclub
Pen Papier & Plek

Sophie vd Burg

Student Media&Cultuur.
Ze heeft een gedicht
geschreven in Beijing, digitaal verzonden, voorgelezen door haar zus.

.
Zonnebril
Er was een meneer op de vlooienmarkt
Hij kwam langs een rek met zonnebrillen
Hij pakte een zonnebril en zette hem op
Hij liet zichzelf aan zijn vriendin zien
Maar zijn vriendin vond het niet mooi
Ze trok een lelijk gezicht

Mijn ogen zijn met twee kleuren
Als een bos zo groenig
Ze zijn erg mooi
Maar ze zien niet zo goed
Daarom draag ik een bril

Mijn ogen zijn met twee kleuren
Als ik mijn bril draag
Zien mijn ogen meer
Dat is fijn voor mijn ogen
En ook voor mij

Vera



.
Er was eens
Een drieling theedoeken.
Ze hingen aan een haakje.
Ze vonden het saai om de hele tijd de afwas af te drogen.
Ze gingen op reis.
Toen ze buiten kwamen
waaiden ze weg.
Ze kwamen op een vreemde plek want ze zagen een man die zijn
voeten aan het wassen was in een hoed.
De geiten vlogen in het rond.
Toen gingen ze gauw weer naar hun haakje.

Microscoop
Toen ik bij mijn opa en oma was kreeg ik een microscoop.
We probeerden van alles!
aarde, schoon water, vies water, maar we zagen steeds hetzelfde.

Vera

.
Verliefd op Beijing
Groot, vol, druk,
Verrukkuluk.
Rijst, vlees, drank,
Openbare-toiletten-stank.
Met stokjes eten
heb ik aangeleerd,
Met bestek eten
ben ik verleerd.
Honderden mensen
in één metro
als sardientjes in een blik
honderden kilometers
achter elkaar
maar nergens
een boos gezicht.
open door de straten
de kracht van de massa
een rode draad
de hartenklop van China.

Sophie

.


Catelijne Beijst
fotografe en liefhebbende dichter. Organiseert dichtersavonden in het caféschip 't Einde van de Wereld

.
Kut Ghedicht

Eerst die titel
Die zet 't in 't goede licht
Want het klopt
en bropt, en flopt en zopt

De mens zit in zijn eigen ding

't Eigen denken, zijn of venijn
Vreselijke Escapades
open oor noch oog
voor mij
of welk ander ook

Nee,
dan liever de Eigen Rijstebrij
van familie, land
Of God mag weten wat

Degene die naast je zat
Was toen reddeloos verloren.

.
Gezondicht

de dag kruipt in de nacht
heel zacht
zie ik je vormen groeien
uit donkerste der donker
kom je te voorschijn
beetje bij beetje
worden de contouren gewaar
eerst bedeesd.
dan
met wassend zelfvertrouwen
komen eerste stralen
te voorschijn
dan gaat het hard
en in volle Glorie
geef je je volledig bloot
jij grootste der Groten
jij Zon der Zonnen

.
Oever Landen

Oever landen
Hoever zanden
Hoe vergaat het u dan nou

Is het piepend
Mis het zwiepend
Vis in't vroege ochtend dauw

Ruisend riet en
Bruisend weed
Kruis nu toch die kille kou

Alle tijd wel hier en donder
Malle nijd in 't ruim vooronder
Zal niet zijn bijtend lieve mooie vrouw

.



Karl von Raesfeld Psycholoog en vrijetijdsdichter [1931-2012]



Meisje
In de Rozenstraatliep ze,
Vlak voor me uit.
Jong, mooi en uitdagend.
Fel rood T-shirt.
Grijs verwassen jeans.

Toen ik haar zei, wat ik vond,
Giechelde ze,
maar stak gelijk over.
meter vooruit
liep ze mee op.

Bij de gracht ging ze linksaf
Zonder groeten.
Kennelijk dacht ze:
'dirty old man'.



.

Tichelkerk
Op een dag zonder toekomst
werd dualiteit eenheid
zonder tegenstelling.

These, antithese en synthese
transformeren tot
harmonie en rust.

Eenheid en harmonie
versmelten met wat
het menselijke overstijgt.

Kosmische energie, die
Steunt en die rouw
Vrolijk maakt

.

Uitglijer
Vanaf de brug
gleed mijn achterwiel weg.
Hoek Elandsgracht lag ik plat.
"Ben je gevallen",
vroeg een oude vrouw?
"Nee", zei de man naast haar,
"zo stapt ie altijd af"

.



Merik van der Torren dichter / organisator van dichtersavonden.
Gedichten uit Sarabande, uitgeverij Vliedor maart 2010





Dichter

Weet je wat het met hem is?
Hij zegt iets en bedoelt iets anders.
Als hij zegt: het regent,
Is het verdrietig voor hem.
Als hij zegt: fris windje
Heeft hij een angstaanjagend
probleem.
Je weet niet wat je aan hem hebt,
Alsof je loopt op ijs
En ieder moment kan vallen.
Hij is een dichter.

.

Langste dag
De zon feestte boven de zee
en zakte sissend over de kim,
trok de roden en blauwen mee,
de halve maan een verloren schim.

We keken naar die gloeiende kleuren.
De zonnewende ruiste zacht.
Terwijl de koffie bitter geurde
hielden we bij de sterren wacht.

Er brandden lampen in de tent,
bakens voor het weidse strand
en één of andere verlaten vent

speelde een lied uit het oude land.
Een trompet,
door geen mens gekend
riep ons te dwalen door het zand.

.

Mei To
Op een warme lenteavond,
wolken verzamelden zich,
dronk Mei To op de veranda
van het perenpaviljoen
een glas wijn met zijn vriend
en las zijn laatste vers voor.
De eerste druppels vielen
en zij schuilden
en dronken wijn,
de tekst vergetend.

Weet je nog wat ik schreef,
vroeg Mei To
in de brakke ochtend

Zijn vriend zei:
de stromen zwellen,
nog valt de bloesem niet af,
breng mij een beker wijn
vriend

.



Mirjam Al
ze zingt en danst, schrijft en schildert / gedichten uit 'Zonderlinge schetsen' uitgeverij 'Het zinkend schip' 2006

.

Voor Vogel
In late zomerzon betrad zij
lichtvoetig het gebroken tuinpad,
een kopje van Frans biscuit,
omwolkt met okeren schuimlokken,
een veelgetekende aandacht,
in violet en lila,
als ogenblikken van vogeldieren,
wier tedere veren uitgroeiden
tot krachtige vleugels,
zo sterk zelfs dat ze ogenschijnlijk
moeiteloos de zwaartekracht ontstijgen,
zijde ruisende rokken,
wervelend als spinnewielen
in de raga van de
midzomernacht
de dans ode
aan ons beide leven

.

Het oude lied
Het regent, het regent,
het regent dat het giet.
Je weet het wel en je wil het niet,
Het is het groot en goddelijk verdriet,
Het is het eindeloze wenen,
Om dat wat in bitterheid is
verdwenen.
Het is het huilen van de wind,
Die stormt langs de kusten.
O, we zullen er nog van lusten.
Het is het janken
van de geketende hond,
Die men weken later
in de bossen vond,
Het is het schreien van de kinderen
in de woestijn
Met honger, dorst en voetenpijn.
O, je weet het wel en je wil het niet.
Maar het is het oeroude lied,
Het regent, het regent,
het regent dat het giet



.

Met vlakke hand
Sloeg en kneedde hij,
kilometers leven
in klei, vriendschap,
warme was,
de vingerprenten
tot brons gegoten,
vrij van verloren vorm,
diep in mij waar
kreupelhout zingt,
verf gewreven met ei
tot sepia, schilderij
en teken mij,
de hand vlak,
lijnen spoorloos
beeldenrij

.



Rob Winkelmeijer
zingt, schrijft en doet aan toneel / hofdichter van de Platanen /
gedichten:
Iepenstoel, 14 januari 2006,
Voorbijgangers 31 mei 2005, Beknot 2 april 2006.

.

Iepenstoel
Langs een gracht waar iepen staan
kwam ik 's zomers op de fiets
aan een stam voorbij waarop ik iets
oranje groeien zag een platte zwam
die week na week wat groter werd

Gekomen in nabijheid van die iep
klonk een woord verbonden met
de aarde het omvatte heel het leven
van een boom met parasiet
mooi woord dat iets ouds bewaarde

Na enkele trappen op mijn fiets
was het weer verdwenen opgegaan
in onontdekt gebied waarvandaan
het dagen later weer verscheen als ik
ietsvermoedend aan kwam rijden

Overleven op een aangetaste stam
met een paddestoel die moet teren
op levenssappen uit zijn hoge zij
kan alleen een goedgezonde boom
het proces onttakelt niet te keren


 

.

Beknot
Ik leefde onbekommerd en vrij
lachte alle dagen
een onheilstijding verontrustte mij

erover denken heb ik getracht
bang getergd te raken
eerst de gedachte maakte het erg

Ook de bomen in de straat vermogen niets
er kwam een hovenier om hen te snoeien
ze spellen nog hun onheil
maar groeien straks te beter

en iets moois kwam op in mij
dat eerder niet tot bloeien kwam

.

Woning
bezichtiging

in de Jordaan
Honderd hondendrollen
rollen je tegemoet
als je je naar de woning spoedt.
Op de rijweg niet 1 invalidekar, maar drie of vier
en nog een paar daar,
bordjes met
'Geen fietsen hier'

'Of anders voor je eigen huis'.
Krijg de klere
is de buurt dan van jullie?
Mag ik hier mijn kont nog keren?

Tuin en huis verraden glorie
die al jaren is vergaan
alweer een laag plafond, potjandorie,
rechtop wil ik staan.

Al gooiden ze mij
op een vuilnisbelt
dat is nog beter om te leven
en dat voor zoveel geld,
je zou er honderd euro
voor mogen geven





Henk van Faassen
graficus met belangstelling voor de relatie tussen taal en beeld / organisator Poëzie onder de Platanen


Poëziezomer Watou
Waarschijnlijk waren er dichters
in de buurt
want uit de boomkruinen
klonken droeve stemmen

bezoekers lopen af en aan
hun hoofden vol teksten
buiten staan de schapen
die weten van niets
arme schapen
arme bezoekers

 

Gesprek op het terras
van de Eland

een jonge vrouw
en een half glas witte wijn
een wit gekruld hondje
onder haar stoel
de vrouw leest een glimblad
het hondje doet een hondenslaapje

een oudere vrouw
met een blauwe plastic tas
een wit hondje
aan een riem om zijn buik
de jonge vrouw neemt een slokje
het wit gekrulde hondje
kijkt nerveus op

de oudere vrouw informeert beleefd
naar de kapper van het wit gekrulde hondje
de jonge vrouw heeft geen idee
haar hondje weet het ook niet

de oudere vrouw is nieuwsgierig
wat krijgt je hondje te eten?
de jonge vrouw denkt na
mijn hondje eet alleen 's nachts

de oudere vrouw is verdrietig
mijn hondje spuugt zijn eten uit
de jonge vrouw neemt een slokje
haar hondje slaapt rustig door.





IJsje
Bij de brug over de Prinsengracht.
Twee Japanse dames kopen een ijsje
Op de brug over de Prinsengracht
pakken ze gehaast hun mobieltje
en maken een foto van hun ijscuypje.
Over de brug van de Prinsengracht
nemen ze een likje met een lepeltje.
De brug over de Prinsengracht
daar gebeurde het.





Nisrine Mbarki
schrijfster, docente taalvorming / basisonderwijs en volwasseneneducatie.

 

Storm
Ze legt me in bed
De deur valt zachtjes in het slot.

Een grote donkere zee om me heen.
Ik hijs mijn masten omhoog in de blauwe lucht.
Ik ben de nachtkapitein en
ik vaar.
Mijn bedschip midden op mijn kamerzee.
Ik houd me goed vast,
de golven gooien me er bijna uit.
Zo naar de haaien.
Mijn zaklampje aan,
geen monsters die mijn schip besluipen.

Zij staat voor de deur van de zee te luisteren.
'Mannen, stilte! Een vijand in zicht.'
Ik laat de masten zakken,
snel onder mijn dekbedschip.
De deur gaat zachtjes open
en ik lig
zoals zij me heeft gelegd.



 

Het sneeuwt heel hard en het is koud,
mijn spijkerbroek wordt nat aan de onderkant.
Ik mis de poes,
papa weet niet dat de poes bolognese chips lust
en dat mijn broertje voor hem zingt.

Ik mag niet bellen,
omdat hij zichzelf niet is,
zeg mama.
Alle bomen zijn wit en niemand praat.

536757
Ik weet zeker dat papa wacht.
We zullen sneeuwballen gaan gooien,
mama mag niet weten dat ik bel,
ook niet dat we doen alsof we roken en rondjes uitblazen.

Ze zei iets tegen papa
Uit zijn rode oog stak een traan

 

Hij is gebouwd
uit
roofvogelresten
klei
en de glimlach van een achtjarige

zij legt hem in de vitrinekast
tussen het mooie servies
voor speciale gelegenheden

op een bijzondere avond
haalt ze 'm eruit
houd 'm
voorzichtig
aan haar
lippen
als een kostbaar kopje
de jacht mag beginnen.





Katrien van Hassel
zangeres /
Sefardische slaapliedjes geschreven door
Daniel Akiva / Jeruzalem

 


Durme, durme hermozo hijico
Durme, durme con savor
Cerra tus luzios ojicos
Durme, durme con savor

A la scola tute iras
Y la ley t'ambezaras
Cerra tus luzios ojicos
Durme, durme con savor

 

Durme, durme mi alma donzella.
Durme, durme sin ansia y dolor.
Que to 'sclavo, que tanto dezea.
Ver tu sueño con grande amor.
Hay dos años que suffre mi alma,
Por ti joya mi linda dama.

 





Gerard Ligthart
geriater, saxofonist en gitarist van de band
The Boys on the `EdGe & the girl /
begeleiding van de Sefardische liederen / dansimprovisatie Geplukte Teksten









Ellen Freijser
danseres in de improvisatie Aliën Alleen



Petra van Aken gedicht
Ellen Freijser
dans

Aliën alleen
Ik sta, ik stond, ik vlieg, Ik vloog al jaren rond.
Ik kijk, ik keek al heel lang naar de aarde,
naar het blauwe water, de donkere grond.
Hij zat naast me en vroeg: al die rondjes
om de aarde, is dat eigenlijk niet ongezond?
Je kijkt, je staart, je twijfelt al zo lang,
ben je soms onzeker?
Ben je soms bang?

Zal ik gaan of niet?
Dichterbij gekomen zag ik warmtebronnen
die bewogen, gedragen door een skelet.
Met daaroverheen een huid gespannen,
soms dun, transparant, soms taai en vet.

Ik weet het niet zei ik, ze zijn zo anders, zo raar,
ze zijn klein, ze zijn groot,
ze worden oud en gaan dood.





Petra van Aken
choreografe /
schrijfster van de tekst Aliën Alleen


Ik wil voelen,
ik wil weten wat ze met voelen bedoelen!
lucht - longen - adem - stikken en vertikken!
Ik wil springen - ik wil rennen -
een paard zijn - een arend !
Een vrouw met hoge hakken -
een hond die overal loopt te kakken!
Ik wil blijvend transformeren!
Ik wil weten wat ze met voelen bedoelen!

Ik wil verzinnen - opnieuw beginnen,
Ik wil weten, verbeten op boeken kauwen,
Ik wil chaos - ik wil orde -
ik wil demonen zien en overwinnen!
De Himalya beklimmen, de overvloed voelen.
Bolivia, Sahara!
Weten wat waardigheid is
en kattenpis! naar kattenpis ruiken!
weerzin gebruiken - bloed zien!

Stop! hou op!
Ik wil dat je ophoud.
Wees eens stil, kun je ophouden?
stil zijn? Je zit in de knoop.
Je ligt overhoop,.
je hebt je hoofd, je armen, er niet bij!

Het is een…zooitje, een grote brei.

Wat ga je nu doen? Wat doe je ?
Waar ga je heen eh...?
Ja dat is goed, dat is goed voor je…
Het is goed.

Voel mijn hand, voel mijn huid
adem me in, adem me uit.

Voel mijn hand, voel mijn huid
adem me in, adem me uit.







Marjo van den Doel
Violiste en koorleider van het Koor zonder grenzen

Signore delle cime
Dio del cielo, Signore delle cime
Un nostro amico Hai chiesto alla montagna
Ma ti preghiamo, Ma ti preghiamo
Su nel paradiso Su nel paradiso
Lascialo andare Per le tue montagne




Koor zonder Grenzen

Nocturne
Sov på min arm. Natten gömmer
under sin vinge din blossande kind.
Lycklich och varm snart du drömmer,
flyr mig i drömmen som våg flyr vind.
Fångas igen. Flämstar Strider.
Vill ine. Vill. Och blir åter kysst.
Slumra min vän! Natten skrider.
Kärleken vaktardi ömtoch tyst.

Tiébié Poièm
Tiébié poièm tiébié blagoslovim - tiébié blagodarim - gospodi I molim Tisia, Bojénach - I molim Tisia, Bojénach -
I molim Tisia, Bojénach - Bojénach
Molim Tisia, Bojénach



Drink to me only with thine eyes
(William Shakespeare)

Drink to me only with thine eyes, and I will pledge, with mine.
Or leave a kiss within the cup, And I'll not ask for wine.
The thirst that from the soul doth rise,
Doth ask a drink divine, but might I of Jove's nectar sip,
I would not change for thine.
(Fragment)

Due pupille (W A Mozart)
Due pupille amabile m'han piegato il core e se pietá
non chiedo a quelle luci belle, per quelle io moriro d'amor

Peace of the earth
The peace of the earth be with you,
the peace of the heavens too.
The peace of the rivers be with you,
the peace of the oceans too.
Deep peace falling over you,
Gods peace growing in you.







Rudolph Boshuizen
zanger in Koor zonder Grenzen / gedichten: Grenzeloos; Metafysica; Broos; Crisis, uit zijn gedichtenbundel Tijdbeelden, verschenen in 2009


grenzeloos
voor een wereldreis
in je leven
is de tijd
beperkt gegeven
kies daarom
voor een reisje
door de geest
dan ben je
na verloop van tijd
overal geweest

 

metafysica
zoals
waterdruppels
op mijn ruit
het zicht onttrekken
aan de werkelijkheid
zijn seconden
op mijn wijzerplaat
bedekkers
van de
eeuwigheid

 

broos
Ik sla de tijd
maar
stevig om mij heen
want net als wind
verwaait ze snel
en rafelt ons
uiteen

crisis
beleg
vandaag
maar extra
in je aandeel leven
want ook
je aandeel in de tijd
is heden
flink
gedaald







Simon Mulder
dichter / oprichter st. Feest der Poëzie / Sonnet uit: Avantgaerde: Leest der Poëzie, handgedrukt tijdschrift voor dichtkunst, jrg.1. 2010

Nienke Esther Grooten dichteres


Sonnet
Aan Amsterdam, kroon der steden

Ik werd vannacht op Amsterdam opnieuw verliefd
Toen ik mij in haar hart, door straat en stroom beschreven
Verloren zag, daar 'k van het goede pad gedreven
Was, en dwaalde langs haar straten gracht-doorkliefd

De tocht bracht mij langs singels, die zich welig weven
En welven zich om gevels, waar gij, o Stad, verhieft
De iepen, hoog en kromgebogen als gegriefd
Al starend naar hun beelden, die in het water zweven

Dit dorp, een spel van trappen, poorten en portieken
Balkons en erkers in een ordeloze orde
Waar waart, gevat in baksteen, de geest nog der antieken

Langs lanen trots en breed, in stegen nauw en blind
Dat tot in eeuwigheid gebenedijd nog worde
Dit dorp, dat Stad is, mij voor immer weer bemind

Simon Mulder

Dit vers moet zijn als uit roodbruin baksteen gedreven




Met een sisser
Er zwom een Zonderling in zee
Het was een afgelopen zondag
Die was echt al wel voorbij
En ik stond daar te kijken
naar de ondergaande zon
Die je boven verre golven
net nog zien kon.

Een boogje rood trok van heel ver
Nog net een laatste spoor van licht
En scheen recht in mijn gezicht
Dwars over het zoute water
Waarin de Zonderling ook langzaam zonk.

Nienke Esther Grooten





Patricia Brenner
danseres in de improvisatie Geplukte Teksten / dansbedrijf Zendance

Lieve Rosa, ik vind je zo mooi,
zo bijzonder,
en er is maar een manier om dat te eren,
en Ik doe dat niet

'ja slippers zeg maar,
maar dat zijn meer schoenachtige slippers,
en dit zijn meer echt slippers, zeg maar,
'zoals die slippers die jij nu aan hebt





Teksten gevonden op en rond
de Elandsgracht.

Goede morgen dames! Koffie? /
Ik ben blij dat ik weer kan werken /
De stad schoonmaken is veel leuker
dan de stad vies laten worden./
Knor Knor klap in je handen! /
En de kinderen zien een opbloeiend moederlijf verzachten /
De zwembadpas was voor Kees een geluk in het leven /
'Ik ga eens ff naar de kapper /
'niet doen dan krijg je een nog dikker hoofd! /
Niemand dacht dat het zou kunnen lukken totdat er iemand langskwam, die dat niet wist /

De zomer bloeit weer uitbundig aan het Schoone Weespad /
De paarse vlinderstruiken beginnen te ontluiken /
En met een beetje geluk De Rode Zonnehoed/
Ik huil nu, dat heb ik zo lang niet kunnen doen /
Als je ervan houdt is werken in de tuin een verrukking!
Vooral nu in de warme buitenlucht /





Pierik L'Istelle
danseres en beeldend kunstenares /
dansgroep Ongoing / danseres in de improvisatie Geplukte Teksten /


Ik ruik zuurkool!
Ruik ik nou zuurkool?
Ik geloof dat ik zuurkool ruik
Ruik jij nou ook zuurkool?
Volgens mij ruik ik zuurkool
Jij?

Die vent van die zuurkool is stinkend rijk!
Die hoeft helemaal geen zuurkool te verkopen!
Toch verkoopt tie zuurkool, al heel lang,
Gewoon zuurkool
Omdat tie dat leuk vind
Zuurkool verkopen.

 





Marja Oldenhave
dirigent Koor aan 't IJ




Come with me
Come with me my love, let us dream our dream together, down by the sea that looks at you and me, so, come my love dream with me

Zdravo, Djevice (Kroatië)
Zravo djevice,bogorodice ti si lijepi cvjet, Gospo blažna ružo rumena sveta marijo. Tebi djevice Pjevam pjesmice Ti si lijepi cvjet Te bi djevice Pletem kitice, Sveta marijo. Krasni urese mili mirise ti si lijepi cvjet od svih hvaljena svima miljena sveta marijo.

 

La Cumparsita
(Gerardo Matos Rodríguez, Uruguay)

People call her la Cumparsita. They will tell you there is no-one sweeter. You would love her if you should meet her. She is the loveliest senorita. There is no-one who can compare with her dark eyes and her shining hair.
With her you'll know that your life would be complete
(fragment)

O mistress mine (Shakespeare)
O mistress mine, where are you roaming, o stay and hear your true love's coming, that can sing high and low trip no farther pretty sweeting, journeys end in lovers meeting, every wise man's son doth know
(fragment)
Youth's a stuff will not endure.



 

O mistress mine (Shakespeare)

O mistress mine, where are you roaming, o stay and hear your true love's coming, that can sing high and low trip no farther pretty sweeting, journeys end in lovers meeting, every wise man's son doth know
(fragment)
Youth's a stuff will not endure.





Mariska Eijck
arts, beeldend kunstenares en dichteres / maakt kunst om te dragen, onder de naam PASA



Het gedicht
Als ik de stift zo zacht voel glijden over het papier…
Als ik de inkt zie zakken in het blad…
Als ik net iets te lang blijf hangen op één plek…
En er ontstaat een vlek…
Dan denk ik: KUNST!!

 

Mijn zusje
Als ik aan haar denk
dan denk ik
'jij was echt een bitch'
'jij was echt een kreng'

Als ik weer aan haar denk
Dan denk ik
'jij zei verdomme gewoon wat je wou'
'jij was hondsbrutaal'

Als ik dan weer eens aan haar denk
dan denk ik
'jij deed altijd je eigen zin'
'jij durfde dat'

Maar nu ik haar zie staan en weer aan haar denk,
dan denk ik
'Jezus, mens, wat ben jij een stoer wijf!!'

 

De weemoed van een moeder
Ik heb een dochter
Toen ze geboren werd,
was ze hééééél klein,
Kleiner dan…
één pak suiker,
één pak meel
en twee pakjes boter,
een kort boodschappenlijstje dus
Ze was zó klein, ze was zó zacht,
Met zo'n rasperig babyvelletje
Waar mijn lippen zacht van gloeiden
Als ik het kuste

Ik heb een prachtige dochter
Nu is ze 14 en bijna een vrouw
Echte billen, echte borsten
Met aandacht gekleed, gepimpt
Bling, bling
Ik mag haar nog steeds kussen
Maar ik vrees…
IK niet meer alleen


 





Carel T.C. de Jager
lyrisch dichter

 



Regenboog boven schuin hangende witte doos

Kan het zijn, dat de regenboog, die sinds lang ons niet meer bekoorde, weer opeens ons verrukt en ons terug bracht in Noachs tijd ?

Het huis op de kaal geslagen vlakte vol zuring
geleek op een scheefhangende witte doos, maar wel met een pergola vol Italiaanse jasmijn en het uit zijn verband gezakte huis was zo scheef geraakt,
omdat ik erin gevrijd heb, het achenebbisj huis had zelfs een buitenlamp met rozendecoraties en om dit geheel stond een gifgroene houten schutting.

Na de Ezelsbrug zag ik eerst het / geel / blauw / rood / van de regenboog die boven de doos stil bleef staan,
wie ben ik om door te lopen,
Ein kleiner Mann in ein Groszer Stadt, het is teveel


 



De dennen bij de oude werf genereren een Finse sfeer,
de pergola voor de microtuin doet denken aan Toscane, hoe gek / hoe bont ,
Tis toch gewoon Mokum / Aleph.

Als dam tegen de emoties maak ik foto´s
// SLOMO´s genaamd, want gelet op mijn geringe lengte
fotografeer ik meestal boven mijn macht
// boven mijn wél dikke kop - VIPES

Na de gevoelens komen de herinneringen / mijn historie, zo geweldig was ik niet,
jáá twee keer over het IJsselmeer geschaatst, jáá in 1968 alweer - verdorie

De ene keer was ik een vurig anarchist, de andere keer een verstokte liberaal, ik was zo onzeker, zo geforceerd
in alle dingen en dan-dan maar weer eens uitzinnig staan swingen met een vriendin.



Et aprés - vermoeid gelijk een racepaard na de race,
bij trachten te komen in deze witte doos twijfelend -vertwijfelend aan bijna alles.
Alle dingen zijn mateloos vermoeiend
Jaa Salomo.

Kan het zijn dat de regenboog ook een teken is ?
De Boog bleef staan terwijl het helder was
en niet regende.
Dus bleef ik staan - ben ik een nul ?
Ja, maar door te blijven staan kwam er een nul bovenop; = 8
eeuwigheid,
ik keek omhoog
en de regenboog
was versmolten tot iets anders,
nu jij weer



naar boven



gevonden gedichten



Vereniging van Verlegen Verzenschrijvers

Vaderdag 2010
Woorden
fladderen in de wind
todat een kind
ze oppikt in de zon
gelijk een ballon

NN



Vanavond gaf het gouden licht zijn glasgezicht
als een gedicht
jouw ogen zonder spreken, spraken zij
was er geen woord gelogen

Ideke

Als je binnenkomt met 'n gedicht
zal ik je de deur wijzen
omdat tussen al je leugens door
de stem van de waarheid klinkt
dat is verschrikkelijk
daar kan ik niet tegen
het is ongehoord
en dat moet zo blijven

Mirjam Al



Huismuis
Klokhuis
Flophuis
Ton
Kanon
Vlieg
Wieg
Wijsje
IJsje
West
Nest
Huis
Muis

Seppe
[zes en een half jaar + een beetje]