Berichten
uit de
Samenleving


> startpagina

> index berichten


tussen taal en beeld



 


Het gootsteenschepje

Maandenlang kamp ik met het probleem dat mijn wit plastic gootsteenschepje last heeft van materiaalmoeheid.
Iedereen die ik tegenkom vraag ik om hulp.
Tientallen beloven rond te zullen kijken, maar er is nog steeds geen oplossing.
Af en toe dwaal ik een middagje in vreemde buurten en bezoek speciale winkels.
Stel je voor: een winkel waar tientallen soorten kurkentrekkers verkrijgbaar zijn. Enkele zelfs met batterijen aangedreven. De winkel blijkt alleen aan de Horeca te leveren. In de Horeca zijn geen gootsteenschepjes.

De keukenmachinehandel
Ik loop er binnen zonder veel hoop. De schappen staan vol met foodprocessors, espressomachines, elektrische broodsnijmachines en glimmende enorme broodroosters.
De winkelier kijkt me vernietigend aan als ik om zoiets triviaals als een gootsteenschepje vraag. Hij wenst zich niet bezig te houden met de gevolgen van het toebereiden van maaltijden.
De speciaalzaak voor alles dat met voedselvoorbereiding te maken heeft is meer een groothandel, met ruimtes en schappen vol, op soort en functie gerangschikte, spullen. Tientallen soorten oestermessen en kaviaarlepeltjes. Citroen dunschillers en druivenontpitters. Kaasschaven en broccolibehandelaars. Maar schepjes voor het leeghalen van mijn gootsteenbak zijn er niet bij.

De keukenspullenwinkel genaamd Studio
Een winkel waar alle design hebbedingen uitgestald zijn.
Een complete wand met gereedschap dat er uitziet alsof het gebruikt wordt in een garage voor het repareren van dure auto's.
Verschuifbare panelen onthullen steeds nieuwe handige voorwerpen. Gesorteerd op gebruiksmogelijkheden. Voorbereiden, schoonmaken, ontvellen, fileren, epibreren, ontleden, bakken, braden, stomen, grillen, smoren en opeten, alles heeft ander gespecialiseerde handige dingen nodig. Dat alles moet natuurlijk ook afgewassen worden, maar dat vraag je je ook niet af in een operatiekamer waar voor iedere snee een nieuw mes gebruikt wordt.

De keukengereedschapswinkel
Het is een zaakje op de Haarlemmerdijk. De twee eigenaren, een man en een vrouw hebben een keukenschort aan alsof ze meteen van plan zijn een lekker maal speciaal voor mij te koken.
De winkel hangt vol met glimmend gereedschap. Voor iedere aardappel, vrucht, olijf, broodkorst ui is wel een snij, grijp of prakgereedschap voorhanden. Maar geen gootsteenschepje.
Als ik de winkel teleurgesteld wil verlaten wordt mijn weg versperd door twee goedmoedige politieagenten die een voorwerpje uit de etalage pakken. Ik roep dat ik niets gedaan heb. "dat zeggen ze allemaal" grapt de wijkagent. Hij brengt de winkelier onder de aandacht dat zijn etalageopstelling, vlak naast de open winkeldeur, een uitnodiging is voor winkeldieven.

Antieke baden en kranen in overvloed
De verkoopster is in een geanimeerd telefoongesprek verwikkeld. Ik kijk rond. Delft-blauw gedecoreerde wc potten en wastafels. Zeepbakjes en ophanghaakjes met washandjes van voor de Eerste Wereldoorlog.
Als ze haar mobieltje eindelijk neerlegt zeg ik: "jullie hebben het toch niet". "Wat?". "Een gootsteenschepje" "Wat is dat?" Ik leg het voor de zoveelste keer uit. "Nee, dat bestaat niet meer" weet de juffrouw zeker. Maar jullie hebben toch allemaal spullen die bijna vergeten zijn?
Ja, maar dan moet het wel antiquarisch zijn.

Een tweedehandswinkeltje
Het is gevuld met gebruiksvoorwerpen van voor de oorlog en vlak daarna. Twee mannen en een vrouw. Ze zijn druk in gesprek. Als ik mijn standaardvraag stel ontstaat een levendige discussie over de manier waarop ik mijn huishoudelijke handelingen zou moeten verrichten. Maar geen schepje.
Ga eens naar Blokker, die heeft alles. Als ik de winkel binnenkom staat daar ook de vrouw die ik ken van het tweedehandswinkeltje. Die weet meteen waar ik voor kom. Er ontstaat opnieuw een gesprek over mijn huishouden. Iedereen schijnt het beter te weten. Ze stellen voor een ander voorwerp te kopen en het als schepje om te bouwen. Een verkoopster komt met een theezeefje aan. Een spatel om gebakken eieren om te draaien is van kunststof en niet geschikt om te verbouwen. Het is ook nog een duur aandoend stuk gereedschap.

De drogist "van alles'
Om dat te onderstrepen staat op een bordje: 'We hebben alles'. Op de bovenste planken een collectie antieke huishoudelijke voorwerpen. Geëmailleerde pannen en petroleumstellen. Oude merken zeeppoeder en soda. Als ik aan de beurt ben vraag ik nog maar eens: "Heeft u alles?"
De vrouw glimlacht als ik over mijn gootsteenschepje begin. Ze raadt me aan om naar een speelgoedwinkel te gaan en in een kinderschepje gaatjes te boren. Nog niet het slechtste advies dat ik tot nu kreeg.

De dierenspeciaalzaak
Daar zoek ik naar een hondenpoepschepje.
Het zou best eens voor mijn doel geschikt zijn. In de winkel een uitstalling van dieren-speelgoed, rubber kippen, parkietenbelletjes, tredmolentjes voor tamme ratten, flatgebouwtjes voor cavia's. Een paar trieste konijnen huppen een beetje rond in een kooi. De vissen spartelen niet vrolijk.
Er zijn wel knijpers om hondendrollen op te pakken, maar geen schepjes, nee die hebben we niet.

Het tuincentrum
In de ijzerwarenafdeling zijn tuingereedschappen te koop in soorten en maten. Eén steel waar je tien verschillende hulpmiddelen aan kunt koppelen, maar te groot voor mijn gootsteen.

De Kitchkeuken
Zo heet de winkel vol met kleurige plastic voorwerpen die waarschijnlijk onhandig in het gebruik zijn. Evenals de voorwerpen in een winkel met Indiase spullen. Veel wierook en altaartjes.
Een meditatief schepje is er niet bij.

De vergeten herkomst
Inmiddels hangen in mijn keuken twee metalen gootsteenschepjes waarvan ik vergeten ben waar die vandaan kwamen.
Het versleten gootsteenschepje heeft als decoratie aan de wand gehangen, maar is bij de gelegenheid van de herstructurering van mijn vloerbedekking voorgoed verdwenen.

Henk van Faassen