Berichten
uit de
Samenleving


> startpagina

> index berichten uit de samenleving


tussen taal en beeld



 


Appeltjesmarkt

Valfruitdag
In de keuken van het Kinderdagverblijf staat een grote mand met rode en groene appeltjes.
Samen met de kinderen schil ik de appeltjes met een simpel rood appelschilmachientje dat voor hen toch wel een geheimzinnige aantrekkingskracht heeft.
Ik steek een appeltje op drie scherpe punten en vraag wie van de kinderen aan het slingertje wil draaien.
Het appeltje draait rond en de schil vormt een lang dunne sliert.
Aan het eind is een scherp rond gat waarmee het klokhuis uit de appel geboord wordt en tegelijkertijd snijdt een mesje het appeltje in plakken.
Als je het appeltje voorzichtig van het klokhuis schuift ontstaat er een spiraal die je als een springveer op en neer kunt bewegen.
Een spiraal die lijkt op een soort chips, die 'wokkels' heten.
De kinderen zijn verbaasd en zingen een liedje dat bij het ritme van de appelspiraal past.
Ineens breekt de sliert en kunnen de kinderen ieder een plakje oppeuzelen.
Dan de volgende.



De geschilde appels zijn eigenlijk voor de appelmoes bestemd dus gaan ze de pan in.
We moeten er wel citroensap over sprenkelen want geschilde appeltjes worden, zelfs uit de zon, snel bruin.
De appels worden tot moes gekookt, maar we doen er geen suiker bij. Dat is niet zo goed voor de kinderen.
Als de appelmoes 's middags afgekoeld is krijg ik een ook een bakje.
Er drijven nog wat pitjes in en ik doe er stiekem wat suiker bij.




Appeltjes met zoete caramelsaus
Het is zaterdagmiddag 29 augustus 2015.
Vandaag zal de heringerichte Groenmarkt officieel door de Stadsdeelvoorzitter geopend worden.
In plaats van een busstation is de plek nu een kale vlakte bedekt met hagelwit kiezelsteen.
Er staan een paar boompjes en aan de rand is een muurtje waarop kinderen van scholen uit de buurt met hulp van kunstenares Marjolein Wigbold vrolijke mozaïekjes geplakt hebben.
Met enig trompetgeschal wordt het oranje dekzeil weggetrokken en vertelt de kunstenares welke kunstzinnige bedoeling achter dit werk steekt.
Zoiets van 'een plein van ontmoeting met de buurtbewoners'.
Daarvoor moeten die dan wel eerst een kruispunt oversteken dat te boek staat als nummer één op de lijst van dodelijk gevaarlijk.

De voetballertjes zijn niet zo blij met het grint en de organisatoren van het Jordaanfestival ook niet.
Die moeten, voor veel geld, het plein met houten planken begaanbaar maken voor de feestende bewoners.

Grappig detail: geribbelde tegels zijn geplaatst om blinde en slechtziende mensen naar een evenement te begeleiden.
Het ribbelpad blijkt tussen de uitstalling van de bloemenkiosk op de hoek te eindigen.
Daar zal waarschijnlijk nog wel naar gekeken worden.
Zeker zal de bloemenman een oogje in het zeil houden als iemand tussen zijn emmers met bloemen terecht komt.

Intussen is een tweede hoogtepunt op het programma volbracht.
De opklapbare zitbank aan de waterkant stond ingeklapt en versierd met linten op de officiële lintenknipper te wachten.
In de toespraak werd duidelijk gemaakt dat het gaat om een proefbank die elke avond door een bevoegd ambtenaar opgeklapt wordt om te voorkomen dat daklozen die geen plek in het nabijgelegen 'stoelenproject' gekregen hebben er op gaan maffen.
Als de proef van een jaar slaagt komen er nog een stuk of vier van deze banken.
Verbaasd vraag ik mij af wat proefondervindelijk vastgesteld moet worden.
Of het slot werkt?
Of de ambtenaar werkt?
Of de dakloze meewerkt door weg te gaan als de man met de sleutel er aan komt?

De feestelijkheden worden opgeleukt door een aardige meid die netjes in een sexy zwart jurkje rondloopt.
Om haar middel heeft ze een riem waaraan metalen bakken hangen. Voor haar buik draagt ze een snijplankje.
Ze spreekt de verdwaalde feestgangers aan of ze een appeltje met caramelsaus willen.

Wat wil het geval, zoals bekend werd de voormalige Groenmarkt in de volksmond 'de Appeltjesmarkt' genoemd omdat de handelaren de rotte appels in de gracht kieperden.
De kinderen uit de buurt visten die er met een stok, waaraan een spijkerpunt gemaakt was, weer uit en de goede stukjes werden smakelijk opgegeten. Het was tenslotte crisistijd.

Of de appeltjes die het meisje uitdeelt ook eerst in het water gelegen hebben is niet bekend.
Toen ik er naar vroeg bleek dat het meisje eigenlijk een oester-meisje was dat op bruiloften en partijen met een gepantserde handschoen oesters voor de gasten open maakte.
Het is geen crisistijd meer.


Henk van Faassen